Þéttleiki mjög gegnsærra hvítra filma fer fyrst og fremst eftir gerð grunnplastefnis og hlutfalli fylliefna sem bætt er við. Það er marktækur munur á innri þéttleika algengra basa kvoða: pólýetýlen (PE) er almennt um 0,91–0,93 g/cm³, pólýprópýlen (PP) er um 0,90–0,91 g/cm³ og pólýester (PET) er hlutfallslega hærra eða um það bil 1,33–1,39 g/cm³. Þar af leiðandi hefur val á grunnplastefni bein áhrif á heildarþéttleika filmunnar.
Til að ná tilætluðum háum gagnsæi og hvítleika meðan á framleiðslu stendur eru ólífræn fylliefni eins og títantvíoxíð, kalsíumkarbónat eða baríumsúlfat venjulega tekin inn. Þar sem þéttleiki þessara fylliefna er að jafnaði meiri en fjölliða fylkisins, eykur heildarþéttleiki filmunnar verulega að bæta þeim við -eftir hlutfallinu-. Ennfremur hefur einsleitni fylliefnisdreifingar áhrif á stöðugleika þéttleika; léleg dreifing getur leitt til staðbundinna þéttleikabreytinga og þar með dregið úr samkvæmni vörunnar.
Almennt séð er þéttleiki mjög gagnsærra hvítra filma á bilinu 0,95 til 1,50 g/cm³, með sérstökum gildum sem ákvarðast af samsetningu hönnunar og umsóknarkröfum. Fyrir pökkun eða létta notkun er þéttleika venjulega haldið lægri til að draga úr kostnaði og auka sveigjanleika; öfugt, í aðstæðum sem krefjast yfirburða ógagnsæis og stífni, er fylliefnisinnihald aukið til að ná meiri þéttleika og aukinni burðargetu.
